"Bir insan doğduğunda bir yandan yaşamaya, bir yandan ölmeye başlar "
Sürekli bir gelecek beklentisi içindeyiz.Sürekli ileride bir noktayı kendimize doğru çekmeye çalışıyoruz. Aslında bizim kendisine çekmeye çalıştığımız nokta bizim onu çektiğimiz hızın on katı hızla bize doğru geliyor.
Hafta sonu gelse, bayram gelse , yılbaşı gelse, buluşma vakti gelse, sabah olsa sonra akşam olsa, tekrar hafta sonu olsa, hafta sonunun gecesi olsa, biraz daha büyük olsam, bilmem ne kadar zaman sonra bilmem ne olsam vs vs vs . sürekli noktaları bekliyoruz.Ölümün çekim kuvveti mi bizi bu kadar sabırsız yapan , yoksa hafızamızın bir ihaneti mi ? Kazım Kanat demişti; öleceğimi bildiğim için bir günü üç gün gibi yaşayıp farkı kapatmaya çalışıyorum. şimdi yok...
Savulun ; gelecek çıldırasıya bir hızla geliyor, bizi içine almak için.Kaçış yok. Gelecek zaten sana geliyor biz şimdiyi yakalayalım.
sanırım en hızlı ve doğal olan "şimdi",en sinsi ve acımasız "gelecek" ve en hüzünlüsü "geçmiş".
Bu karamsar geceye Ahmet Hamdi ile son verelim ;
ne içindeyim zamanın,
ne de büsbütün dışında;
yekpare, geniş bir anın
parçalanmaz akışında.
